माझी मी-अशी मी

थोडंसं विचित्र नाव असलेल्या ह्या पुस्तकाबद्दल बरंच ऐकून होते. नावावरुन काहीच अंदाज येत नाही. पण हॉटेलवाल्या कामतांचं पुस्तक म्हणजे काहीतरी हॉटेलबद्दलच असावं असा अंदाज होता. लायब्ररीत शोधून पुस्तक घेतलं आणि वाचायला सुरवात केल्यावर पुस्तक हातातून ठेववेच ना…. अगदी एका बैठकीत वाचून संपवलं.

खूप सच्चाई, निरागसता आहे लिखाणात. सगळं अगदी आतून आलेलं आहे……जीवनातले सगळॆ उतार, चढाव अतिशय प्रामाणिकपणे लिहिले आहेत. लिहिण्याची शैली इतकी साधी, सोपी आहे ना……. की असं वाटतं की जणू ते मनमोकळ्या गप्पा मारताहेत आपल्याशी. वडिलांकडून वारश्याने आलेला हॉटेलचा व्यवसाय त्यांना काय काय देऊन गेला आणि काय काय ओरबाडून घेऊन गेला ह्याचं फ़ार सुरेख कथन केलंय त्यांनी. आनंदाचे, दु:खाचे प्रसंग, आई-वडीलांचे संस्कार आणि प्रेम, भाऊबंदकी, मैत्री, संसार, पत्नी, मुलं….. असा त्यांचा प्रवास सुरेख चितारलाय. आपण जणू त्यांच्या आयुष्यात घडलेल्या या सगळ्या प्रसंगात त्यांच्या सोबत आहोत असं वाटत रहातं. संपूर्ण लिखाणात त्यांचा “ऑर्किड” बद्दलचा अभिमान सतत जाणवतो. निश्चितच अभिमानास्पद बाब आहे. ज्या कठिण प्रसंगातून त्यांनी आपला हा “ऑर्किड” घडवला….. आणि त्यानंतर जेव्हा त्यांना आंतरराष्ट्रीय पारितोषिकाने गौरवल्या गेलं……सगळंच कौतुकास्पद आहे. पुरस्कार सोहळ्याच्या आदल्या दिवशीची त्यांची ती रंगीत तालीम…… मानना पडेगा……इतका आत्मविश्वास……!! तो प्रसंग वाचतना अक्षरश: अंगावर रोमांच उभे राहतात !

पुस्तक वाचून संपलं की विठ्ठल कामतांशी काही तरी नातं नक्कीच निर्माण होतं.