Feeds:
नोंदी
प्रतिक्रिया

Archive for the ‘अशी मी’ Category

download

Dadasaheb Phalke Award

शशी कपूर…… आता आपल्यात नाहीये…. अतिशय वाईट्ट बातमी  
विश्वासच ठेवावासा वाटत नाहीये.

माझा सगळ्यात आवडता अभिनेता !!

मला हा फोटोत दिसतोय ना तसा शशी कपूर जास्त आवडायचा. फार तरुण नाही तर थोडासा Matured Type !! “सिलसिला” “New Delhi Times” मधे होता ना तसा. तसा “इजाजत” मधला सुद्धा. सिनेमाच्या शेवटी रेखाचा नवरा म्हणून अगदीच थोड्या वेळासाठी येतो आणि संपूर्ण सीनमधे छा जाता है !!

पडद्यावर रोमान्स करावा तर शशी कपूरनंच ! वेगळीच स्टाईल होती त्याची !! मग तो “कभी-कभी” मधला असो किंवा “सिलसिला” मधला असो….. !!
त्याच्या प्रत्येक नायिकेला ती “स्पेशल” असल्याचा जो Feel शशी कपूर द्यायचा ना, तो मला कुठल्याच हिरो मधे जाणवला नाही. म्हणजे त्या काळातल्या.

“जब-जब फूल खिले” मधे मी त्याला सगळ्यात पहिल्यांदा बघितलं आणि तो आवडलाच. आपल्याच विश्वात असणारा “त्रिशूल” मधला शशी कपूर सुद्धा खूप आवडला. “कलयुग” “जुनून” “उत्सव” “विजेता” “३६ चौरंगी लेन” हे त्याने काढलेले सिनेमे मनापासून आवडले. रेखा, नितू सिंग, परवीन बॉबी ह्यांच्यासोबत मला तो जास्त आवडला !!

वयाने मोठा असूनही त्याने कित्येक सिनेमात अमिताभच्या छोट्या भावाचं काम केलं आणि तो छोटा भाऊ म्हणून अगदी परफेक्ट शोभला सुद्धा. त्याचा मिश्किलपणा त्याच्या प्रत्येक सिनेमात ठळकपणे जाणवायचा. खर्‍या आयुष्यात तो कसा होता माहिती नाही पण ह्या शशी कपूरने त्या काळात आम्हाला वेड लावलं होतं हे मात्र खरं !

आता शशी कपूर दिसणार नाही… खरं तर गेल्या कित्येक वर्षांपासून दिसत नव्हताच. पण तो आहे हे सुद्धा पुरेसं होतं. आज फार म्हणजे फारच वाईट वाटतंय… !

भावपूर्ण श्रद्धांजली माझ्या आवडत्या अभिनेत्याला !!

Advertisements

Read Full Post »

इथे आखातात दिवस थोडे आळशी आणि सुस्तावलेलेच असतात.  मुलं जेव्हा लहान असतात तेव्हा थोडी फार तरी धावपळ असते.  पण ती फक्त शाळेची वेळ गाठेस्तोवरच.  पुढचा दिवस सरपटतच असतो.  मग दुपारी मुलं घरी आल्यावर दिवसाला जरा जाग आणि उभारी येते.  ही उभारी मात्र रात्री बराच वेळ राहते.   मग अभ्यास, जेवण, टिव्ही यात वेळ भुर्रकन जातो.  पण दिवस मात्र जरा रेंगाळतोच !!

मुलं जसजशी मोठी व्हायला लागतात तसतसं हे वेळाचं गणित बदलायला लागतं.  बारावी झाल्यानंतर मुलं भारतात किंवा परदेशात शिकायला जातात.  मग मागे उरतात फक्त नवरा-बायको.  “आई-बाबा”पण असतंच पण ते फोनवरुन, स्काईपवरुन.   तिकडे मुलं आपल्या विश्वात रमायला लागतात….त्यांचं विश्व सुद्धा विस्तारायला लागतं.  मग आई-बाबांचा हक्काचा वेळ नाही म्हटलं तरी थोडा कमीच होतो.  सुरवातीला ह्याचा खूपच त्रास होतो…पण मग सवय होते.

“मुलं गेली शिकायला….आता काय….तुम्ही दोघं राजा-राणी….. !!”  आधी बर्‍याच जणांना ऐकवलेलं हे वाक्य आपल्यावरच येऊन आदळतं आणि त्यातला फोलपणा जाणवतो.  ह्यापेक्षा मोठी शिक्षा नसावी कुठली.   आपण मुलांमधे किती गुंतलेलो आहोत हे  तेव्हा कळतं.

आतापर्यंत काय होतं की मुलांच्या रुटीनमधे आपण स्वत:ला खूप जास्त गुंतवून घेतलेलं असतं.   त्यांना उठवणं, त्यांचं खाणं पिणं…. त्यांचा अभ्यास, त्यांचे क्लासेस…. त्यांचे छंद ह्यात आपण स्वत:हूनच स्वत:ला गुरफटून घेतलेलं असतं.  त्यांना काय हवं… नको ह्याचाच विचार कायम डोक्यात असतो.  त्यामुळे मुलं गेल्यावर रिकामा वेळ अक्षरश: अंगावर यायला लागतो.   पण हळूहळू त्याचीही सवय होत जाते.

लग्नाच्या आधी किंवा नवीन नवीन लग्न झाल्यावर जसा आपण मुद्दाम वेळ काढतो एकमेकांसाठी, तसा वेळ आता आपसूकच मिळायला लागतो.  पण तेव्हा काय करायचं हा विचारच डोक्यात येत नाही…..सगळं आपसूकच होत असतं अगदी ठरवल्यासारखं.  फक्त एकांत हवा असतो आणि आता ……..  आता इतका जास्त एकांत मिळतो की त्या वेळात करायचं काय …. हा प्रश्न पडतो.

सहवासाची ओढ असतेच पण त्याचे अर्थ फार वेगळे झालेले असतात.   इतक्या वर्षात एकमेकांबद्दल आतून बाहेरुन सगळं लख्खं दिसत असतं…माहित असतं.  त्यात काही आवडणार्‍या तर काही नावडणार्‍या सुद्धा गोष्टी असतात….  सवयी असतात.   पण एकदा माणूस आपलं म्हटल्यावर त्याचं सगळं आपण स्विकारलेलं असतं.   मुलं मोठी होत असताना त्याकडे मुद्दाम लक्ष द्यायला वेळच नसतो.  पण आता जेव्हा वेळ मिळतो तेव्हा मात्र त्या सवयी खटकायला  लागतात.  करायला फार काही नसतं दोघांनाही… मग खटकलेल्या सवयी दोघांना त्रास द्यायला लागतात…..वादाला कारणं मिळायला लागतात.  निरर्थक वादही व्हायला लागतात. मुलांशी फोनवर बोलताना ते वाद त्यांनासुद्धा जाणवायला लागतात आणि मग मुलांचे सल्ले यायला लागतात.   “तुम्ही इकडे आमच्याकडे या…….तुम्हाला बदल हवाय”… !! तेवढ्यापुरतं “हो, हो” होतं.  तोच विषय फोन झाल्यावर आणखी तीव्रतेने धुमसत राहतो.    मग मुलं म्हणतात त्याप्रमाणे थोडा बदल म्हणून फिरुन येणं सुद्धा होतं.  काही दिवस जातात आणि रिकामा वेळ पुन्हा खायला उठतो.  सतत तुम्हाला कोण entertain करणार ? शेवटी तुमची करमणूक तुम्हालाच शोधून काढायला हवी असते.

मग अशातच कधीतरी शाळेत, कॉलेजमधल्या मित्र मैत्रिणींची हाक येते whats app वर.  अचानक पुन्हा लहान होऊन बागडायला लागतो आपण.  गेटटुगेदर्स होतात….  भटकणं होतं आणि असं भिरभिरतांना हातून राहून गेलेलं… अर्धवट सुटलेलं…. पुन्हा खुणवायला लागतं.  वेळ तर हवा तेवढा असतो.  मग काय…. कुणाच्या हातात लेखणी येते तर कुणाच्या गळ्यात कॅमेरा…. कुणाच्या हातात कुंचला तर कुणाच्या गळ्यात गाणं.  आपल्या आवडत्या गोष्टीत मन रमायला लागतं… नवे छंदही  जडतात.  त्यात मन गुंतायला लागतं आणि मग अशी वेळ येते की वेळ अपुरा पडायला लागतो.  दोघांना स्वत:ची स्पेस मिळाली की रागावणं, वाद हे पण सगळं आपोआपच बंद होतं.  आता चिंता अशी कशाचीच नसते.  मनाला आनंद मिळेल ते करायचं असतं.  राहिलेलं मनसोक्त जगून घ्यायचं असतं. एकमेकांना सांभाळायचं असतं…..जपायचं असतं.  लाड करायचे असतात…..करवूनही घ्यायचे असतात.

आता खरी आयुष्याची मैफिल रंगायला लागते….! सुरात Positivity असली तर तो कधी बेसूर होत नाही  आणि एकमेकांची लय सांभाळली तर आयुष्याचं गाणं कधीही बेताल होत नाही.  हीच तर गंमत असते पन्नाशीनंतरच्या  एकांताची.  हा  पन्नाशीनंतरचा एकांत विशेष  असतो आणि आपल्यालाच तो तसा विशेष बनवायचा असतो !!

 

जयश्री अंबासकर

 

 

 

Read Full Post »

17039069_1314621998598211_2214275677888788265_o

Read Full Post »

2016-10-27-11-16-20-451

Read Full Post »

index

“सुंदर ती दुसरी दुनिया” अंबरीश मिश्र चं आणखी एक नितांत सुंदर पुस्तक !!

जेव्हा अंबरीश मिश्र ह्यांचं “शुभ्र काही जीवघेणे” हे पुस्तक वाचलं तेव्हापासूनच त्यांच्या लिखाणाच्या प्रेमात पडले. आता ह्या पुस्तकानंतर तर त्यावर शिक्कामोर्तब झालं 🙂

चंदेरी दुनिया, त्यातली माणसं, रंगेल आयुष्य, त्यांच्या आयुष्यातले चढ उतार, ह्याबद्दल सगळ्यांनाच कुतूहल असतं. खरं तर ह्याबद्दल सांगता येण्यासारखं कितीतरी असेल. त्यातलंच मोजकं पण अभ्यासपूर्ण लेखन आहे ह्या पुस्तकात.

रणजीत फिल्म कंपनी, बॉम्बे टॉकीज, अशोककुमार, काननदेवी, शमशाद बेगम, विजय आनंद. प्रत्येकाबद्दल इतकं आत्मीयतेनं लिहिलेलं वाचताना आपण त्या काळात गेल्याचं फ़ील येतं. त्या त्या व्यक्तीबद्दल, वास्तूबद्दल सखोल माहिती, त्यांच्या लकबी, त्यांच्या महत्वाकांक्षा, त्यांचे weak points, त्यांचे strong points, त्या त्या घटना…. फार सुरेख चितारल्या आहेत. पुस्तक संपूच नये असं वाटतं.

व्यक्तिचित्रण करतांना ते प्रत्येक बारकावे मांडतात. ती व्यक्ती कशीही असो… पण आपण त्यांच्या लिखाणात गुंतत जातो….. ये दिल मांगे मोअर… असं होत राहतं.

पुस्तकाचं कव्हर सुद्धा एकदम देखणं. पुस्तकाची पानं, बांधणी, पुस्तकाचा Shape सुद्धा वेधक !!

मनापासून आवडलेलं पुस्तक !!

(माझ्या वहिनीच्या खजिन्यातलं )

Read Full Post »

आयुष्याच्या सुंदर वाटचालीत वेगवेगळ्या वळणांवर भेटलेल्या माझ्या असंख्य गुरुजनांना शिक्षकदिनाच्या हार्दिक शुभेच्छा 🙂

Read Full Post »

20150216_122254-001

20150216_122323-001

20150216_122447-001

Read Full Post »

Older Posts »

%d bloggers like this: