Feeds:
नोंदी
प्रतिक्रिया

Archive for the ‘मनातलं…!’ Category

download

Dadasaheb Phalke Award

शशी कपूर…… आता आपल्यात नाहीये…. अतिशय वाईट्ट बातमी  
विश्वासच ठेवावासा वाटत नाहीये.

माझा सगळ्यात आवडता अभिनेता !!

मला हा फोटोत दिसतोय ना तसा शशी कपूर जास्त आवडायचा. फार तरुण नाही तर थोडासा Matured Type !! “सिलसिला” “New Delhi Times” मधे होता ना तसा. तसा “इजाजत” मधला सुद्धा. सिनेमाच्या शेवटी रेखाचा नवरा म्हणून अगदीच थोड्या वेळासाठी येतो आणि संपूर्ण सीनमधे छा जाता है !!

पडद्यावर रोमान्स करावा तर शशी कपूरनंच ! वेगळीच स्टाईल होती त्याची !! मग तो “कभी-कभी” मधला असो किंवा “सिलसिला” मधला असो….. !!
त्याच्या प्रत्येक नायिकेला ती “स्पेशल” असल्याचा जो Feel शशी कपूर द्यायचा ना, तो मला कुठल्याच हिरो मधे जाणवला नाही. म्हणजे त्या काळातल्या.

“जब-जब फूल खिले” मधे मी त्याला सगळ्यात पहिल्यांदा बघितलं आणि तो आवडलाच. आपल्याच विश्वात असणारा “त्रिशूल” मधला शशी कपूर सुद्धा खूप आवडला. “कलयुग” “जुनून” “उत्सव” “विजेता” “३६ चौरंगी लेन” हे त्याने काढलेले सिनेमे मनापासून आवडले. रेखा, नितू सिंग, परवीन बॉबी ह्यांच्यासोबत मला तो जास्त आवडला !!

वयाने मोठा असूनही त्याने कित्येक सिनेमात अमिताभच्या छोट्या भावाचं काम केलं आणि तो छोटा भाऊ म्हणून अगदी परफेक्ट शोभला सुद्धा. त्याचा मिश्किलपणा त्याच्या प्रत्येक सिनेमात ठळकपणे जाणवायचा. खर्‍या आयुष्यात तो कसा होता माहिती नाही पण ह्या शशी कपूरने त्या काळात आम्हाला वेड लावलं होतं हे मात्र खरं !

आता शशी कपूर दिसणार नाही… खरं तर गेल्या कित्येक वर्षांपासून दिसत नव्हताच. पण तो आहे हे सुद्धा पुरेसं होतं. आज फार म्हणजे फारच वाईट वाटतंय… !

भावपूर्ण श्रद्धांजली माझ्या आवडत्या अभिनेत्याला !!

Advertisements

Read Full Post »

इथे आखातात दिवस थोडे आळशी आणि सुस्तावलेलेच असतात.  मुलं जेव्हा लहान असतात तेव्हा थोडी फार तरी धावपळ असते.  पण ती फक्त शाळेची वेळ गाठेस्तोवरच.  पुढचा दिवस सरपटतच असतो.  मग दुपारी मुलं घरी आल्यावर दिवसाला जरा जाग आणि उभारी येते.  ही उभारी मात्र रात्री बराच वेळ राहते.   मग अभ्यास, जेवण, टिव्ही यात वेळ भुर्रकन जातो.  पण दिवस मात्र जरा रेंगाळतोच !!

मुलं जसजशी मोठी व्हायला लागतात तसतसं हे वेळाचं गणित बदलायला लागतं.  बारावी झाल्यानंतर मुलं भारतात किंवा परदेशात शिकायला जातात.  मग मागे उरतात फक्त नवरा-बायको.  “आई-बाबा”पण असतंच पण ते फोनवरुन, स्काईपवरुन.   तिकडे मुलं आपल्या विश्वात रमायला लागतात….त्यांचं विश्व सुद्धा विस्तारायला लागतं.  मग आई-बाबांचा हक्काचा वेळ नाही म्हटलं तरी थोडा कमीच होतो.  सुरवातीला ह्याचा खूपच त्रास होतो…पण मग सवय होते.

“मुलं गेली शिकायला….आता काय….तुम्ही दोघं राजा-राणी….. !!”  आधी बर्‍याच जणांना ऐकवलेलं हे वाक्य आपल्यावरच येऊन आदळतं आणि त्यातला फोलपणा जाणवतो.  ह्यापेक्षा मोठी शिक्षा नसावी कुठली.   आपण मुलांमधे किती गुंतलेलो आहोत हे  तेव्हा कळतं.

आतापर्यंत काय होतं की मुलांच्या रुटीनमधे आपण स्वत:ला खूप जास्त गुंतवून घेतलेलं असतं.   त्यांना उठवणं, त्यांचं खाणं पिणं…. त्यांचा अभ्यास, त्यांचे क्लासेस…. त्यांचे छंद ह्यात आपण स्वत:हूनच स्वत:ला गुरफटून घेतलेलं असतं.  त्यांना काय हवं… नको ह्याचाच विचार कायम डोक्यात असतो.  त्यामुळे मुलं गेल्यावर रिकामा वेळ अक्षरश: अंगावर यायला लागतो.   पण हळूहळू त्याचीही सवय होत जाते.

लग्नाच्या आधी किंवा नवीन नवीन लग्न झाल्यावर जसा आपण मुद्दाम वेळ काढतो एकमेकांसाठी, तसा वेळ आता आपसूकच मिळायला लागतो.  पण तेव्हा काय करायचं हा विचारच डोक्यात येत नाही…..सगळं आपसूकच होत असतं अगदी ठरवल्यासारखं.  फक्त एकांत हवा असतो आणि आता ……..  आता इतका जास्त एकांत मिळतो की त्या वेळात करायचं काय …. हा प्रश्न पडतो.

सहवासाची ओढ असतेच पण त्याचे अर्थ फार वेगळे झालेले असतात.   इतक्या वर्षात एकमेकांबद्दल आतून बाहेरुन सगळं लख्खं दिसत असतं…माहित असतं.  त्यात काही आवडणार्‍या तर काही नावडणार्‍या सुद्धा गोष्टी असतात….  सवयी असतात.   पण एकदा माणूस आपलं म्हटल्यावर त्याचं सगळं आपण स्विकारलेलं असतं.   मुलं मोठी होत असताना त्याकडे मुद्दाम लक्ष द्यायला वेळच नसतो.  पण आता जेव्हा वेळ मिळतो तेव्हा मात्र त्या सवयी खटकायला  लागतात.  करायला फार काही नसतं दोघांनाही… मग खटकलेल्या सवयी दोघांना त्रास द्यायला लागतात…..वादाला कारणं मिळायला लागतात.  निरर्थक वादही व्हायला लागतात. मुलांशी फोनवर बोलताना ते वाद त्यांनासुद्धा जाणवायला लागतात आणि मग मुलांचे सल्ले यायला लागतात.   “तुम्ही इकडे आमच्याकडे या…….तुम्हाला बदल हवाय”… !! तेवढ्यापुरतं “हो, हो” होतं.  तोच विषय फोन झाल्यावर आणखी तीव्रतेने धुमसत राहतो.    मग मुलं म्हणतात त्याप्रमाणे थोडा बदल म्हणून फिरुन येणं सुद्धा होतं.  काही दिवस जातात आणि रिकामा वेळ पुन्हा खायला उठतो.  सतत तुम्हाला कोण entertain करणार ? शेवटी तुमची करमणूक तुम्हालाच शोधून काढायला हवी असते.

मग अशातच कधीतरी शाळेत, कॉलेजमधल्या मित्र मैत्रिणींची हाक येते whats app वर.  अचानक पुन्हा लहान होऊन बागडायला लागतो आपण.  गेटटुगेदर्स होतात….  भटकणं होतं आणि असं भिरभिरतांना हातून राहून गेलेलं… अर्धवट सुटलेलं…. पुन्हा खुणवायला लागतं.  वेळ तर हवा तेवढा असतो.  मग काय…. कुणाच्या हातात लेखणी येते तर कुणाच्या गळ्यात कॅमेरा…. कुणाच्या हातात कुंचला तर कुणाच्या गळ्यात गाणं.  आपल्या आवडत्या गोष्टीत मन रमायला लागतं… नवे छंदही  जडतात.  त्यात मन गुंतायला लागतं आणि मग अशी वेळ येते की वेळ अपुरा पडायला लागतो.  दोघांना स्वत:ची स्पेस मिळाली की रागावणं, वाद हे पण सगळं आपोआपच बंद होतं.  आता चिंता अशी कशाचीच नसते.  मनाला आनंद मिळेल ते करायचं असतं.  राहिलेलं मनसोक्त जगून घ्यायचं असतं. एकमेकांना सांभाळायचं असतं…..जपायचं असतं.  लाड करायचे असतात…..करवूनही घ्यायचे असतात.

आता खरी आयुष्याची मैफिल रंगायला लागते….! सुरात Positivity असली तर तो कधी बेसूर होत नाही  आणि एकमेकांची लय सांभाळली तर आयुष्याचं गाणं कधीही बेताल होत नाही.  हीच तर गंमत असते पन्नाशीनंतरच्या  एकांताची.  हा  पन्नाशीनंतरचा एकांत विशेष  असतो आणि आपल्यालाच तो तसा विशेष बनवायचा असतो !!

 

जयश्री अंबासकर

 

 

 

Read Full Post »

IMG-20151028-WA0004

आजची सकाळ काही वेगळीच होती. जरा कुठे उजाडायला सुरवात झाली होती. तर अचानक सगळीकडून धूळ उडायला सुरवात झाली. बघता बघता अंधारुन आलं. पुन्हा एकदा गडद काळोख अगदी रात्रीसारखा आणि अचानक आभाळ बदाबदा कोसळायला लागलं. मुसळधार पाऊस, विजांचा कडकडाट, ढगांचा गडगडाट…. ! हातातली सगळी कामं (म्हणजे नवर्‍याचा डबा वगैरे) टाकून बाल्कनीत जाऊन उभी राहिले. समुद्रात लाटा मस्त पाणी उडवत होत्या. नेहेमीचा शांत पडून राहणारा समुद्र आपल्या खट्याळ लाटांची मज्जा मनापासून एन्जॉय करत होता. उजवीकडून पाऊस हलके हलके सरकत सगळीकडे पसरला आणि पूर्ण रितं होईस्तोवर आभाळ बरसत राहिलं. जेमतेम दहा मिनिटं झाली तोच सगळं काही शांत.

ढगांचं कोसळून झालं पण हा आवेग इकडच्या धरतीला झेपणं थोडं अवघड झालं. अवचित येणारा, कधीतरी दोन चार सरी उधळून जाणारा पाऊस …. आज इतका आसुसून…. !! पाण्याचे लोटच्या लोट सगळीकडे !! कुठे कुठे साठवू असं झालं तिला 🙂

शाळेत जाणारी मुलं, ऑफिसला जाणारी मंडळी जरा गोंधळलीच. पाऊस आला, सगळीकडे पाणीच पाणी करुन निघूनही गेला.

पण आता वातावरण इतकं सुरेख झालंय. घरात बसवेचना. निघालो फिरायला. नुकताच पडून गेलेला पाऊस…… सगळं चिंब चिंब, स्वच्छ, नितळ आसमंत, गार गार वारा… अहाहा मजा आ गया 🙂

अचानक आलेल्या अश्विन सरींनी आज मस्त माहोल बनवला 🙂

दिल फिर एक प्यारीसी धुन गुनगुनाने लगा है 🙂

Read Full Post »

Happy woman writing

याहूऽऽऽऽऽऽऽऽऽऽऽ  आज माझ्या ब्लॉगच्या वाचकांची संख्या चक्क दोन लाख झाली 🙂

मला अशा त-हेने लक्षाधीश केल्याबद्दल तुम्हा सगळ्यांचे खूप खूप आभार !!

आजवर जे काही वाचलं…. त्यातलं भावलेलं, काही उत्स्फूर्त सुचलेलं, हे सुरेख आयुष्य जगता जगता अनुभवलेलं…. जे जे काही लिहिलं, त्याला तुम्ही वाचकांनी मनसोक्त दाद दिली. लिहिण्यातलं सुख, त्याचं झालेलं कौतुक, त्याची आलेली झिंग…. ह्या सगळ्या अवस्था अगदी मनापासून एंजॉय केल्या.  अर्थात फार काही लिहिलं नाहीये पण जे काय लिहिलं ते मात्र आसुसून.

मला असं व्यक्त होतांना माझ्यातली नवी मी मला सापडत गेली.  “माझ्यातल्या मी” चा हा शोध अजूनही सुरु आहेच आणि पुढेही राहिल.

लिखाणासोबत बाकीही बरंच काही सुरु झालं. त्यामुळे लिखाणाकडे चांगलंच दुर्लक्ष झालं.  पण आता पुन्हा एकदा आत डोकवायचंय…. आणखी काही मिळतंय का शोधायला.  तुमची साथ गृहितच आहे हे वेगळं सांगायला नकोच.

तहे दिल से शुक्रिया यारो 🙂

असंच प्रेम असू द्या 🙂

Read Full Post »

गेल्या काही दिवसात जे काही चाललंय ते बघून भयंकर चीड येतेय.  वाईट ह्याचं वाटतं की फक्त चिडण्यापलीकडे काहीच करु शकत नाहीये.  त्यामुळे स्वत:चाच राग राग येतोय.

इतका स्वार्थी बनलाय माणूस की स्वत:पलीकडे त्याला काहीच दिसू नये.  फक्त स्वत:चा फायदा ….. !! आणि भूक तरी किती असावी…… पोटात राक्षस शिरल्यासारखी…… जी कधी संपतच नाही !! कित्येक लोकांच्या तोंडचा घास पळवून, तो खाऊन, पचवून ढेकरही देऊ शकतात हे लोक !! असली कसली भयंकर जमात तयार झालीये आजकाल !!

विचार केला की सुन्न होतं मन !! अन्न, वस्त्र, निवारा ह्या प्राथमिक गरजा सुद्धा ज्या लोकांना मिळत नाहीत त्या लोकांचा वापर करुन राजकारण खेळल्या जातंय.  आपला वापर होतोय ही जाणीवही त्या लोकांना नाहीये.  पण आपण सुशिक्षित म्हणवणारे अशिक्षितांसारखी बघ्याचीच भूमिका घेतो.  जे घडतंय ते स्विकारुन स्वस्थ बसतो…….. खरं तर ह्याचीच चीड जास्त येते.  का नाही पेटून उठत आपण !!  फक्त मूठभर लोक आपल्याला हवं तसं खेळवतात आणि आपण … आपण कठपुतळ्यासारखे नाचतो त्या तालावर…. !! का नाही आपण बंड पुकारत…..का आपण मूग गिळून गप्प बसतो !! आपल्याला तर त्रास नाही ना…. मग कशाला मधे पडायचं …. आपल्यावर वेळ आली तर बघू…. ह्या वृत्तीमुळेच आपल्यावर हे लोक राज्य करताहेत.  आपल्याला पाहिजे तसं नाचवताहेत आणि स्वत: मजा लुटताहेत.

भ्रष्टाचार तर जागोजागी बोकाळलाय…. !! प्रत्येकाची नजर दुसर्‍याच्या पैशावर.  नजरेत सतत वखवख आणि विखार !! जाती-जमातीचं राजकारण करुन नेतेमंडळी आपल्या खुर्च्या मिळवतात, टिकवतात आणि आम्ही-तुम्ही भांडत राहतो……. जीव घेतो एकमेकांचे ! इतकं स्वस्त झालंय का आयुष्य आजकाल …. की फक्त श्रीमंत लोकांनाच जिवंत राहण्याचा अधिकार आहे !!

अरे चाललंय काय हे….. !!  जरा पैसा आणि सत्तेचा कैफ बाजूला सारुन डोळे उघडून आजुबाजूला माणसासारखं बघा रे…..  की तेवढी माणूसकीही राहिली नाहीये तुमच्यात !! नसणारच म्हणा… नाहीतर इतकी वेळ आलीच नसती.

बाहेरच्या देशात राहतांना, इथल्या सुखवस्तूंचा उपभोग घेतांना मिळणारा आनंद आजकाल होतंच नाही.  खूप गिल्टी फ़िलिंग येतं. आपल्या देशात इतकी वाईट परिस्थिती आहे आणि आपण ऐषोआरामात राहतोय….खूप अपराधी वाटतं.  पण भारतात राहणारे लोकंच जर आपल्या देशावर प्रेम करत नसतील तर आपला देश असाच रसातळाला जाणार.  स्वार्थापोटी देश विकायला काढणार !! जोपर्यंत प्रत्येक माणूस आपल्या देशावर प्रेम करणार नाही तोपर्यंत भारत कधीच प्रगती करणार नाही.  निसर्गाने किती भरभरुन दिलंय आपल्याला.  बाहेरच्या देशात ह्यापेक्षा कित्तीतरी पटीने कमी उपलब्धता असूनही ते देश आपल्यापेक्षा कित्येक पटीने पुढे गेले आहेत.  प्रत्येक क्षेत्रात.  साधं रस्त्यांचं उदाहरण घ्या.  हातात जी वस्तू नकोय ती वस्तू आपण रस्त्यावर टाकणार.  मग ती प्लॅस्टीकची पाकीटं असोत, तोंडात चघळलेला घुटका असो.  कसे रस्ते स्वच्छ राहणार… !! त्यात रस्ते बनवणार्‍यांची पण भूक वखवखणार……मग ते भेसळ करुन कच्च्या सिमेंटचे रस्ते बांधणार…… खड्डे पडणार…….पूल कोसळणार….. पुन्हा आपलं जैसे थे !! कसे पुढे जाणार आहोत आपण !  प्रत्येक बाबतीत हे आणि हेच घडतं.

कधीतरी तर विचार करा रे देशाचा… !! आपली भूक आवरा ……प्लीज !!

आपल्या पुढच्या पिढीला आपण असा देश देणार आहोत…..असा…….. इतका ओंगळवाणा, किळसवाणा…. इतका रक्त-पिपासू !!

कसं जागं करावं ह्या देशाला….. त्यासाठी किती चांगल्या लोकांचे बळी देणार आहोत आपण….. !!

देवा आता तुलाच अवतार घ्यावा लागणार…. !

अंधार पातकांचा दाही दिशात झाला
घेऊन सूर्य दुसरा धावून ये गणेशा

धावून ये गणेशा……….!!!!!!!!!!!!!!

Read Full Post »

हल्ली जास्तच हळवी झालेय कां मी…. !!
डोळे  भरुन येतात …उगाचंच !!

कोणी जरा प्रेमानं, आपुलकीनं बोललं की डोळ्यात पाणी ! मनाविरुद्ध काही झालं तर पाणी, काही दुखलं की पाणी, काही खुपलं तरी पाणी !  हसतांना पाणी, कांदे चिरतांना, फोडणी घालतांना,काजळ लावतांना….. पाणीच पाणी.  आईची आठवण आली की मग तर धाराच !!

टिव्ही वर छोट्या मुलांचे कार्यक्रम बघतांना तर सगळं धूसरच दिसतं.  फक्त कौतुकानेही डोळ्यात इतकं पाणी जमावं… !! काय होतंय हल्ली !! Emotional सिनेमा असला तर विचारायलाच नको.  अगदी हुंदके देऊन तब्येतीने रडते मी.

लेकाने “आई, तू जेवलीस कां ?” असं विचारलं तरीसुद्धा डोळ्यात पाणी तयार ! अरे चाललंय काय ?? नवरा तर जाम चिडवतो.  तुझ्या टाकीचा नळ कायम चालूच असतो म्हणतो आणि मग रडता रडता खुदकन हसू येतं 🙂  

मग कधीतरी जाणवलं की काही खातांना सुद्धा डोळ्यातून पाणी येतंय.  मग नाश्त्याचे पोहे असोत नाहीतर वांग्याची भाजी भाकरी असो.  बरं फक्त तिखट पदार्थच नाही तर चक्क श्रीखंड पुरी खातांना सुद्धा पाणी.  हे म्हणजे जरा अतीच झालं ना !! अगदी सुगरण नाहीतरी बर्‍यापैकी सैपाक करते मी.  म्हणजे इतकं बेचव तर नक्कीच नाही की ते खातांना डोळ्यातून घळाघळा पाणी यावं. तसं असतं तर नवरा आणि मुलांच्या डोळ्यांनाही धारा लागल्या असत्या. बरं…..माझ्या हातचंच नाही तर मैत्रिणींनी अगदी प्रेमाने खाऊ घातलेले पदार्थ असोत …खातांना डोळ्यात पाणी आलंच पाहिजे.   अर्थात  इतक्या प्रेमाने कोणी काही खाऊ घातलं तर गहिवरुन येऊ शकतंच की !!  पण हॉटेल मधे गेलं तरी तेच.  आता तिथे कोण कशाला प्रेमानं खायला घालणार… !! पण नाही…. म्हणजे हो ….. म्हणजे पाणी तिथेही येतंच. काहीही खातांना हातात टिश्यु नसला तर अस्वस्थ होते मी !!  आजकाल तर लेक मी काहीही खायला सुरवात केली की लगेच टिश्यु आणून देतो. त्याने न मागता टिश्यु आणून दिला म्हणून सुद्धा डोळे पाणावतात.  आता कायच करावं !!

डॉक्टर कडे जाणं अगदी नको वाटतं.  भारतवारीत आवर्जून भेट घेतेच सगळ्या डॉक्टरांची.  मग बाकीचं वर्ष दवाखान्याचं नाव सुद्धा काढायला नको वाटतं.  नवरा म्हणाला तुझ्या Tear Glands जरा जास्तच active असाव्यात.  शिवाय नाकात काहीतरी opening असतं म्हणे ते तुझं बंद असावं म्हणून सगळं पाणी डोळ्यातूनच बाहेर येत असावं.  आता खरं, खोटं देव जाणे…. आणि तो डॉक्टर.  त्यांच्या भेटीचा योग यायला अजून जरा वेळ आहे तोपर्यंत माझे मोत्यांसारखे अश्रू वाहतंच राहणार….. !!

शेवटी इतकंच म्हणेन… मेरे आसूओं पे मत जाना…… ये तो खुशीके है 🙂 

Read Full Post »

e3

नव्या वर्षाच्या नवसूर्याचं तेज,
नव्या, विचारी, संस्कारी पिढीच्या हातात
ठरवायचंय सगळं तुम्हीच
दुबळे, षंढ बाहु की जोर मनगटात

भ्रष्टाचाराच्या गर्तेत भिरभिरायचं
की पेटवायच्या उत्कर्षाच्या मशाली
ठरवायचंय सगळं तुम्हीच
सार्‍या दुनियेचं भवितव्य आहे तुमच्या हवाली

जुन्या रुढी परंपरांचं काळं, खिन्न आभाळ
की नव्या विचारांची सुंदर, रंगीत सकाळ
ठरवायचंय सगळं तुम्हीच
इतिहासाची दलदल की भविष्याची विजयी माळ

पेटून उठायचं अन्यायाच्या ठिणगीतून
की बसायचं पाठीचा कणा मोडून
ठरवायचं सगळं तुम्हीच
उठा …..आता चालणार नाही फार उशीर करुन

जयश्री

Read Full Post »

Older Posts »

%d bloggers like this: