Feeds:
नोंदी
प्रतिक्रिया

Posts Tagged ‘जयश्री अंबासकर’

पार वाळलेले एक
झाड होते कोपर्‍यात
नसे सभोवती कोणी
नाही दृष्टीच्या टप्प्यात

कुणी म्हणाले तोडा रे
नाही जीव या झाडात
झाड उगीमुगी होते
थोडी धुगधुगी आत

कोणी एकदा बसला
बुंध्याशी जरा थकून
देह होता शिणलेला
उन्हातान्हात रापून

आली सांजेला ही कोण
कांदा भाकर घेऊन
घास भरवला त्याला
तिने जरासा लाजून

तृप्त झाला जीव त्याचा
गोड भाकर खाऊन
सारा कौतुक सोहळा
बघे झाड ही वाकून

पुन्हा भेटेन म्हणाली
हरखला तो मनात
होई नवी सळसळ
आता सुकल्या झाडात

एकमेकात दोघेही
जेव्हा एकरूप झाली
सरसरुन तेव्हाच
झाडा पालवी फुटली

जयश्री अंबासकर
१.४.२०१८

 

Advertisements

Read Full Post »

माझ्या आजूबाजूला विखुरलेलं तुझं अस्तित्व ….
तू नसतानाची माझी सोबत !!
कधी दारात, उंबरठ्यावर, 
तू ऑफिसला जाताना,
हळूच गालांवर…कधी ओठांवर
रेंगाळलेलं …
कधी बाल्कनीतल्या चंद्रासोबत मधाळलेलं
तर कधी सकाळच्या कॉफीसोबत वाफाळलेलं
कधी संधीप्रकाशात… जगजीतसिंगसोबत जागलेलं
कधी कवितेत हरवलेलं
कधी हातात गुंफलेलं,
सवय झालीये रे खूप…
तुझ्या असण्याची ;
तुझ्या सोबतच्या जगण्याची !
तुझं अस्तित्व घेऊनच जगतेय
तुझ्या पलिकडल्या जगात वावरताच येत नाहीये
मग वेचत फिरते आजुबाजूला पसरलेल्या तुझ्या आठवणी
ओच्यात गोळा करते रोज
एक एक आठवण घासून पुसून लख्ख करते
आणि मग ओळीने मांडून ठेवते… शोकेस मधे.
ए एक गंमत सांगू तुला…
इथे ना, शोकेसला दारंच नसतात.
त्यामुळे या आठवणी एका जागी रहातंच नाहीत रे…
सारख्या अलगद तरंगत बाहेर येतात
त्यांना गोळा करताना फार दमायला होतं
आणि नेमका त्याच वेळी …
त्याचवेळी तू फ़ोटोपुढे उभा राहतोस
फक्त एका काचेचं अंतर ….
…….
काय करु….
हे अंतर ओलांडताच येत नाहीये रे…
हे अंतर ओलांडताच येत नाहीये !!

जयश्री अंबासकर
२१.३.२०१८

Read Full Post »

26991966_1626752080718533_4658455790513890237_n

वाचायला … त्यातून मराठी वाचायला मनापासून आवडतं. प्रिया तेंडुलकर वर लिहिलेलं पुस्तक वाचल्यानंतर लगेचंच खुद्द प्रियानेच लिहिलेलं “पंचतारांकित” हे पुस्तक संदीप चित्रेकडून वाचायला मिळालं.

पहिल्याच प्रकरणात आपल्या बाबांची “माझा मित्र” म्हणून करुन दिलेली ओळख त्या दोघांच्या नात्याबद्दल बरंच काही सांगून जाते. नंतरच्या प्रकरणांमधे तिच्या आयुष्यातल्या वेगवेगळ्या टप्प्यांवर ती कसं वागली, का वागली, त्याचे काय परिणाम झाले हे सुंदर लिहिलंय.

तिची लेखनशैली आवडतेच. स्वानुभव असल्यामुळे सगळे प्रसंग सहज उतरले आहेत. पण “रजनी” असलेली प्रिया प्रत्येक नव्या अनुभवातून जाताना “कानशिलं गरम झाली… पाय लटपटायला लागले… हात थरथरायला लागले… घशाला कोरड पडली” असं म्हणते ते काही केल्या पटत नाही. अर्थात ते “रजनी”पण तिच्यावर थोपवलं गेलं होतं. पण तरीसुद्धा काॅलेजमधे अॅडमिशन घेताना वगैरे असं होतं… ह्याचं आश्चर्य वाटलं.

मला स्वतःला प्रिया तेंडुलकर म्हणजे एकदम डॅशिंग वगैरे वाटायची. ती बहुतेक सगळ्यांना तशीच वाटायची. पण आतून मात्र ती सशासारखी भेदरलेली असायची हे पटायला अवघड वाटलं.

कुतूहलाने नव्या नव्या गोष्टी करायला घ्यायच्या आणि त्यातलं नाविन्य, कुतूहल संपलं की आपल्या मर्जीनेच कधीही सोडायचं… हा तिचा स्वभावधर्म. पण तो दोष आहे असं तिला बहुतेक कधी वाटलं नाही कारण तिला त्याचा पश्चाताप झाल्याचंही तिने पुस्तकात लिहिलं नाहीये. आपलं बरोबरच आहे याची तिला खात्री होती. मनस्वीपणा म्हणतात तो हाच 🙂 

प्रिया तेंडुलकर जशी होती तशीच तिने पुस्तकात उतरवली आहे. मला आवडलंय पुस्तक 🙂 

डिंपल पब्लिकेशन आणि राजहंस प्रकाशन अशा दोन पब्लिकेशन्सने हे पुस्तक प्रकाशित केलंय.

Read Full Post »

26991782_1631390530254688_6435794222285678394_n

बघितला एकदाचा. सिनेमा रणवीर सिंग ने अक्षरशः खाऊन टाकलाय. तोच हिरो आहे. त्याचा बेदरकारपणा, खुनशीपणा, क्रूरपणा त्याच्या नजरेतून अंगावर येतो. त्याच्यापुढे शाहिद कपूर अगदीच बच्चा दिसतो. कास्टिंग गंडलंय पूर्णपणे. दिपिकापेक्षा लहान दिसतो. दीपिका तर अजिबात आवडली नाही. असामान्य, अलौकिक सौंदर्य तर मुळीच नाही. तिच्यापुढे ती अलाउद्दीन खिल्जी ची बायको आदिती राव हैदरी जास्त सुंदर दिसते. ती जेव्हा दीपिकाच्या सौंदर्याची तारीफ करते तेव्हा खूपच हास्यास्पद वाटतं.
“जंग में एक ही नियम होता है, वो है जीत”…. या वाक्यासाठी खिल्जीला १०० पैकी १०० मार्क्स. नाहीतर रतनसिंग बसला नियम पाळत आणि जीव गमावून बसला… बायकोलाही !! नको तिथे नुसती डायलॉगबाजी. बायकोला पणाला लावून कसले उसूल पाळता ?
जौहारचा सीन मात्र अफाट झालाय !!
रणवीर सिनेमात इतका आवडतो की शेवटी तो जेव्हा पद्मावती साठी जीव तोडून किल्ल्यात धावत जातो तेव्हा असं वाटतं की अरे यार…. याला मिळायला हवी ही 🙂 

सिनेमा बघायचा तर फक्त रणवीर सिंग साठीच.

Read Full Post »

28515963_1665979963462411_1186997479745282543_o

अतिशय सुरेख, नेटका सिनेमा !!

प्रिया बापट – सिनेमाची नायिका. तिचीच कथा. तिनेच सांगितलेली. तिच्याच दृष्टीकोनातून. आई लहानपणीच देवाघरी गेलेली. वडीलांच्या व्यवहारी स्वभावामुळे त्यांच्यापेक्षाही व्यवहारी बनलेली. शाळेतली अवखळ, कॉलेजातली अल्लड पण स्पष्टवक्ती आणि नंतरची जिद्दी, भयंकर मनस्वी, स्वत:ची पक्की मतं असलेली प्रिया दिसण्यातून, वागण्यातून, अभिनयातून इतकी सहज आपल्या मनात शिरते ना…. की आपणही नकळत तिच्यासारखाच विचार करायला लागतो. प्रत्येक फ्रेम मधे प्रिया फार सुरेख दिसते.

मुक्ता बर्वे – प्रियाच्या गोष्टीत मुक्ताचं अचानक, अनाहुत आगमन. अतिशय साधारण वेशभूषा, मोजकेच डायलॉग्ज…. पण मुक्ता एक अजब रसायन आहे. तिचं फ्रेममधे येणंच सुखद असतं. डोळेच काय हिचं गात्रं न्‌ गात्रं अभिनय करतं. तिचं बघणं, हसणं, बोलणं…. काय म्हणावं ह्या मुलीला… आपण तर बाबा हिच्या प्रेमात !!

किरण करमरकर – समर्थ, सशक्त अभिनय… पुन्हा एकदा !!

भूषण प्रधान – मस्त … Adorable !!

दिग्दर्शन – सुरेख !!

कथा – गौरी देशपांडे. सिनेमा बघून झाल्यावर प्रिया आणि मुक्ताच्या बरोबरीनं आपण गौरीच्या प्रेमातही पडतोच पडतो.

आवर्जून बघावाच…. !!

Read Full Post »

न परतून येती अशा मुक्त रात्री
कशाला हवी शिस्त बेशिस्त रात्री

नवा गोड अपराध  होणार आहे
नको आज चंद्रा तुझी गस्त रात्री

कशी नोंद करतेस माझ्या गुन्ह्यांची
सजा हर गुन्ह्याची कशी फक्त रात्री

इथे गर्द काळ्या किती संथ रात्री
तिथे मात्र होत्या तुझ्या व्यस्त रात्री

नव्याने पुन्हा भेट व्हावी तुझ्याशी
नवे जागणे अन् नव्या तृप्त रात्री

जयश्री अंबासकर
३.४.२०१८

Read Full Post »

सत्य लख्ख मूर्तिमंत आहे
अन्‌ म्हणून नापसंत आहे

फोल वायदा उगाच केला
प्रश्न केवढा ज्वलंत आहे

नूर आज चांदण्यात नाही
कृष्ण सावळा दिगंत आहे

थांब मी जरा जगून घेतो
जीवना तुला उसंत आहे ?

घे शिकून तू जमेल ते ते
नादब्रम्ह हे अनंत आहे

माय माउली जिवंत नाही
फक्त एवढीच खंत आहे

घाव झेलले असंख्य तरिही
हासरा मनी वसंत आहे

जयश्री अंबासकर
३१.३.२०१८

 

Read Full Post »

Older Posts »

%d bloggers like this: