Feeds:
नोंदी
प्रतिक्रिया

Posts Tagged ‘वृत्तबद्ध कविता’

साथ लाया था वो सेहरा और खिंचा दायरा
अब तो जीवन भर है पहरा और खिंचा दायरा

ख्वाब आंखो में हजारो, जिंदगी की आस है
ख्वाब टूटे, सब है बिखरा और खिंचा दायरा

दौडना तो दूर है, चलना भी मुश्किल है यहां
बेडियोंके के साथ कोहरा और खिंचा दायरा

बंद कमरा और आंसू, इतनी सीमित जिंदगी
अब तो है गुमनाम चेहरा और खिंचा दायरा

इस फलक पर नाम अपना देखने की चाह है
दिल है घायल, वक्त ठहरा और खिंचा दायरा

कितने दिन ऐसे जियेंगे, बस अभी सारे जुलम
है अटल संघर्ष गहरा और खिंचा दायरा

एक दिन आएगा ऐसा, कुछ करेंगे खुद ही हम
तोड देंगे हर वो पहरा और खिंचा दायरा

जयश्री अंबासकर

ही कविता तुम्हाला माझ्या आवाजात खाली दिलेल्या लिंकवर ऐकता येईल

Read Full Post »

वृत्त – आनंद
गा गालगाल गागा

देतोस का उजाळा
त्या धुंद आठवांना
होतोस काय हळवा
स्पर्शून आठवांना

त्या एकल्या दुपारी
तो प्रश्न कापरासा
होकार लाजरासा
इन्कारही जरासा

झाल्या कितीक नंतर
सांजा अजून कातर
जगणे कठीण होते
विरहातले निरंतर

आहे तसा शहाणा
अपुला जरी दुरावा
आतून पेट घेतो
पण हाच रे दुरावा

तो चंद्र अजुन अर्धा
दोघात वाटलेला
अन् पौर्णिमेत अजुनी
तू मुक्त सांडलेला

जयश्री अंबासकर

Read Full Post »

वृत्त – शुध्दसती
८ २ २ (प – +)

हसतात जर्द पिवळे
घड सोनझुंबरांचे
ग्रीष्मात अनुभवावे
सौंदर्य बहाव्याचे

धग सोसुनी बहावा
सुखहिंदोळे घेतो
वैभव कांचनवर्खी
जगताला दाखवतो

वणव्यातला निखारा
कवटाळुनी उराशी
मिरवतो डौल अपुला
गुलमोहर बघ हौशी

काहिली सोसताना
हसणे जरा पहा तू
शिक पोळुनी बहरणे
गुलमोहराकडे तू

बघ समरसून मनुजा
ऋतुसोहळे धरेचे
सांभाळ तूच आता
औदार्य निसर्गाचे

जयश्री अंबासकर

Read Full Post »

वृत्त – पृथ्वी
लगालललगा लगालललगा लगागालगा

कधी तिमिर दाटतो गडद होउनी अंतरी
उगाच हळव्या मना विकल होउनी पोखरी
हताश हरल्या मनास नसते उभारी मुळी
मना बिलगती निराश ढग साचते काजळी

जुन्याच जखमा करून उघड्या रडावे किती
उगाच खपल्या पुन्हा उकरुनी बघाव्या किती
तसेच कवटाळणे परत त्याच दु:खास का  
अशाच परिघातुनी सतत तू फिरावेच का

जरा उघड कोष तू विहर या नभी मोकळ्या
जरा उमलू दे, पुन्हा बहरु दे तुझ्याही कळ्या
असेल जपला कधी कवडसा पहा शोधुनी
दिसेल हसरी तुझीच प्रतिमा तुला दर्पणी

जयश्री अंबासकर

खाली दिलेल्या लिंकवर ही कविता माझ्या आवाजात ऐकता येईल

Read Full Post »

वनहरिणी वृत्त

मात्रा- ८+८+८+८

राजाबाई

बेल वाजली दारावरची, एके दिवशी व्यस्त सकाळी
दार उघडता उभी समोरी, देहाची अवघडुनी मोळी
बांधा नाजुक वर्ण गव्हाळी, अंगावरती साडी चोळी
केविलवाणी, तरी हासरी, नजर विलक्षण सात्विक भोळी

वात्सल्याची मूर्ती आम्हा, देवाने पाठवली होती
सेवाभावी राजाबाई, आईसाठी आली होती
शांत संयमी वावरतांना, प्रसन्न मुद्रा कायम होती
मृदू बोलुनी, गोड हासुनी, मन आईचे जिंकत होती

जरी वयाने लहान होती, काळजात पण माया होती
जीव लावुनी घरास साऱ्या, घरातली ती झाली होती
अति मायेने न्हाऊ माखू, आईला ती घालत होती  
पुरवुन आईचे डोहाळे, माय जणू ती झाली होती

सहज अचानक एके दिवशी, कथा तिची ती सांगत गेली
मूल होइना म्हणुन खुशीने, केली सवतीला घरवाली
सवत, शेज अन नवरा सोडुन, चूल मूल अन घर सांभाळी
आभाळासम कवेत घेई, सारे घरटे पंखाखाली

गतजन्मीचे तर नव्हते ना, बंध रेशमी हे जुळलेले
ऋण कोणाचे कोणावरती, ना कोणाला ते आकळले
सहवासाने तिच्या लाघवी, दुखणे सारे सुसह्य झाले
गोड आणखी लेक मिळाली, सूर तिच्याशी सुंदर जुळले

समाधान अन तृप्ती घेउन, एके दिवशी आई गेली 
होउन व्याकुळ आईसाठी, हमसाहमशी ती ही रडली
कोण, कोठुनी घरात आली, आपुलकीने अमुची झाली
मनीमानसी सन्मानाने, राजाबाई आम्ही जपली

जयश्री अंबासकर

ही कविता खाली दिलेल्या लिंकवर माझ्या आवाजात ऐकता येईल.

Read Full Post »

Older Posts »

%d bloggers like this: